જ્ઞાન બોધકથા | Best Gujarati Bodhvarta – Gyan

એક ભિખારી એકવાર ગાડીમાં ચઢી ગયો. તેણે પોતાની સામે સૂટ પહેરેલા એક ધનવાન માણસને બેઠો જોયો. તેને લાગ્યું કે આ વ્યક્તિ ખૂબ જ ધનવાન લાગે છે. જો હું તેની પાસે ભીખ માંગીશ તો તે ચોક્કસ મને સારા પૈસા આપશે. તેણે તેની સામે જઈને હાથ લંબાવ્યો.

ભિખારીને જોઈને શેઠે કહ્યું, “તમે હંમેશા બીજાઓ પાસેથી કંઈક માગો છો, પણ શું તમે ક્યારેય કોઈને કંઈ આપો છો?”

ભિખારીએ કહ્યું, “સાહેબ, હું ભિખારી છું, હું હંમેશા લોકોને પૂછતો રહું છું . મારી સ્થિતિ ક્યાં છે કે હું કોઈને કંઈક આપી શકું?”

“જ્યારે તમે કોઈને કંઈક આપી શકતા નથી, ત્યારે તમને માંગવાનો કોઈ અધિકાર નથી. હું એક વેપારી છું અને ફક્ત વ્યવહારોમાં વિશ્વાસ રાખું છું. જો તમારી પાસે મને આપવા માટે કંઈક હશે, તો હું તમને બદલામાં કંઈક આપીશ.” આટલું કહીને શેઠ પોતાના સ્ટેશન પર ઉતરી ગયો.

અહીં ભિખારી શેઠે જે કહ્યું હતું તેના વિશે વિચારવા લાગ્યો. શેઠે બોલેલા શબ્દો ભિખારીના હૃદયમાં ઉતરી ગયા.

તે વિચારવા લાગ્યો કે ભીખ માંગવાથી મને વધારે પૈસા મળતા નથી કારણ કે હું બદલામાં કોઈને કંઈ આપી શકતો નથી.

ખૂબ વિચાર કર્યા પછી, તેણે નક્કી કર્યું કે જે કોઈ તેણે ભીખ આપશે, તે ચોક્કસપણે બદલામાં કંઈક આપશે.

બીજા દિવસે, જ્યારે તે સ્ટેશન પાસે બેઠો હતો, ત્યારે તેની નજર સ્ટેશનની આસપાસના ઝાડ પર ખીલેલા કેટલાક ફૂલો પર પડી. તેણે વિચાર્યું, હું લોકોને ફૂલો કેમ ન આપું?

તેને તેનો વિચાર ગમ્યો અને તેણે ત્યાંથી કેટલાક ફૂલો લીધા. તે ભીખ માંગવા ટ્રેનમાં ગયો. જ્યારે કોઈ તેમને ભીખ આપતું, ત્યારે તેઓ તેમને થોડા ફૂલો આપતા.

થોડા દિવસોમાં, તેણે જોયું કે હવે ઘણા લોકો તેણે ભીખ આપ્યા રહ્યા છે. તે સ્ટેશન પાસેના બધા ફૂલો ચૂંટતો હતો. જ્યાં સુધી તેની પાસે ફૂલો હતા, ત્યાં સુધી ઘણા લોકો તેને ભીખ આપતા.

એક દિવસ જ્યારે તે ભીખ માંગી રહ્યો હતો, ત્યારે તેણે જોયું કે તે એ જ શેઠ હતો જે ટ્રેનમાં બેઠો હતો, જેનાથી તેને ભિક્ષા મળે ત્યારે ફૂલો આપવાની પ્રેરણા મળી.

તે તરત જ તે વ્યક્તિ પાસે ગયો અને કહ્યું, “આજે મારી પાસે થોડા ફૂલો છે, તું પણ મને ભીખ આપ, હું બદલામાં તને થોડા ફૂલો આપીશ.”

શેઠે તેને ભિક્ષા તરીકે થોડા પૈસા આપ્યા અને ભિખારીએ તેને થોડા ફૂલો આપ્યા. તે શેઠને આ વાર્તા ખૂબ ગમી.

શેઠ: – “વાહ, શું વાત છે..? આજે તું પણ મારી જેમ બિઝનેસમેન બની ગયો છે.” આટલું કહીને તે સેઠ સ્ટેશન પર ઉતરી ગયો.

પણ શેઠે બોલેલા શબ્દો ફરી એકવાર ભિખારીના હૃદયમાં પ્રવેશી ગયા. શેઠની વાત વારંવાર વિચારવા માંડી અને ખૂબ ખુશ થઈ ગયો.

તેની આંખો હવે ચમકવા લાગી. તેને લાગ્યું કે હવે તેને સફળતાની ચાવી મળી ગઈ છે જેનાથી તે પોતાનું જીવન બદલી શકે છે.

તે તરત જ ટ્રેનમાંથી નીચે ઉતર્યો અને ઉત્સાહથી આકાશ તરફ જોયું અને કહ્યું, “હું ભિખારી નથી, હું એક ઉદ્યોગપતિ છું.. હું પણ શેઠ જેવો બની શકું છું. હું પણ ધનવાન બની શકું છું!”

એક વર્ષ પછી, એક જ સ્ટેશન પર સૂટ બુટ પહેરેલા બે માણસો મુસાફરી કરી રહ્યા હતા. જ્યારે બંનેએ એકબીજા સામે જોયું, ત્યારે એકે હાથ જોડીને બીજાને પૂછ્યું, “તમે મને ઓળખો છો?”

“ના! કદાચ આપણે પહેલી વાર મળી રહ્યા છીએ.”

“શેઠજી.. તમને યાદ છે, આ આપણે પહેલી વાર નહીં, પણ ત્રીજી વાર મળી રહ્યા છીએ.”

શેઠ:- “મને યાદ નથી, આપણે પહેલી બે વાર ક્યારે મળ્યા હતા?”

હવે પહેલા માણસે હસીને કહ્યું, “આપણે પહેલા પણ એક જ ટ્રેનમાં બે વાર મળ્યા છીએ. હું એ જ ભિખારી છું જેને તમે પહેલી મુલાકાતમાં કહ્યું હતું કે મારે જીવનમાં શું કરવું જોઈએ અને બીજી મુલાકાતમાં હું કોણ છું.”

પરિણામે, આજે હું ફૂલોનો મોટો વેપારી છું અને આ વ્યવસાય માટે બીજા શહેરમાં જઈ રહ્યો છું.

તમે મને અમારી પહેલી મુલાકાતમાં કુદરતનો નિયમ કહ્યું હતું… જે મુજબ આપણે કંઈક આપીએ છીએ ત્યારે જ કંઈક મળે છે.

આ નિયમ ખરેખર સાચો છે. હું હંમેશા મારી જાતને ભિખારી માનતો હતો. મેં ક્યારેય આનાથી ઉપર ઉઠવાનું વિચાર્યું નહોતું અને… જ્યારે હું તમને બીજી વાર મળ્યો, ત્યારે તમે મને કહ્યું કે હું એક ઉદ્યોગપતિ બની ગયો છું. હવે મને ખ્યાલ આવ્યો કે હું ખરેખર ભિખારી નથી, પણ એક વેપારી છું.

ભારતીય સંતોએ કદાચ પોતાને જાણવા પર સૌથી વધુ ભાર મૂક્યો હતો.

જ્યાં સુધી ભિખારી પોતાને ભિખારી માનતો હતો, ત્યાં સુધી તે ભિખારી જ રહ્યો. તે પોતાને એક ઉદ્યોગપતિ માનવા લાગ્યો, અને એક બની ગયો. તેવી જ રીતે, જે દિવસે આપણને ખ્યાલ આવશે કે આપણે તે જ છું, ત્યારે જાણવા અને સમજવા માટે શું બાકી રહેશે?